.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

خدایا کمک کن همه در امتحاناتشون موفق بشن...در همه ی امتحان هایی که زندگی شون رو می سازه...

                                                    آمین یا رب العالمین

فغط ای کاش یه آدم خیر پیدا می شد مخشای من رو می نوشت.

از فردا شروع میشه (نه اشتباه نکنید نمی خوام بگم همون زندگی تکراری چون بی شک اینطور نیست)

بر لب جوی نشین و گذر عمر ببین 

                                             کاین بشارت ز جهان گذران,ما را بس

با کوله باری از امید در انتظار فردا ها و فردا ها ولی زیبا ترش اینکه فردا رو از همین امروز آغاز کنیم تا یه روز به هدفمون نزدیک تر بشیم.

                                                 بادت اندر شـــــــــــــــــــهریاری بـــــــــــرقرار و بــــــــر دوام

ســــال خرم،فـــال نیکو، مـــال وافر,حــــــــال خوش

                                             اصـــــل ثابت،نســـل باقی،تخــــت عالی،بخــــــــــــــــت رام

التماس دعا دعایی که از دعوت می یاد یعنی خواستن...

اصلا" تو حال و هوای سال نو نیستم اصلا" بوی بهار رو حس نمی کنم...

امسال گذشت ولی من در پارسال زندگی کردم چه سال خوبی بود ۸۶ یادش بخیر...

روز های به یاد ماندنی امسال که برای من  آینه هایی بودند از پارسال:

تمام پنجشنبه و جمعه ها که همه ی خانواده با هم بودیم.

تمام ۴۰۰ روزی که از ۳۶۶ روزهای امسال شادی خونمون بود.

تمام نفس هایی که بعد از نفس های ندا ی عزیزم کشیدم.(نفس من بیدی/زیاد خوشحال نشو همینطوری یه چیز گفتم که فردا نری بذهکار شی/برو دلت خوش باشه/می دونم الان کله قند تو دلت آب شده)

تمام روز های زوجه سال بین ساعاته ۴ تا ۸ حدودا"، اگر این روز ها نبودند من هم نبودم.

۱۳۸۷/۱/۱دیگه مشخصه چه روزیه دیگه.

۱۳۸۷/۱/۱۳ چه روزه بدی بود...

۱۳۸۷/۲/۲روز عملیات انطحاری ای که هنوز خودم موندم چطوری شد که اونطوری شد!!!!!!که پل های پشت سر رو خراب کرد.

خرداد ماه هر سال هم که ماهه عذابه مخصوصا"برای من که دانشگاه رفتن برام عذابه الیمی بود...

هرچی فکر می کنم از تابستون هیچی یادم نیست...فقط می دونم که تابستو نا کلاس رفتن راحتتره. از تابستون امسال تصمیم به یه کاره خوب هم گرفتم که هنوز بهش پایبندم،خدا یا شکرت.

۱۳۸۷/۶/۲۴ سالروزه تولدم(چه سعادتی)

۱۳۸۷/۷/۱۰جراحی دندون

۱۳۸۷/۸/۱۹ روز آشنایی با سودابه ی عزیز که واقعا" یه انگیزه ی بزرگه برای من(خدا یا بازم ازت سپاسگزارم که اطرافیان من اینقدر انسان های خوبی هستند،البته آدم های خوب آدم های خوب رو جذب می کنند دیگه)

۱۳۸۷/۹/۲۸شب ما قبل یلدا(یلدای اصلی برای من)

۱۳۸۷/۹/۲۹شب یلدا

۱۳۸۷/۱۰/۱شب بعد از یلدا

۱۳۸۷/۱۰/۱۰کافه نادری پاتقی برای روشن فکر ها(یکی شون هم من و ندا هستیم تصور من!!!!)

۱۳۸۷/۱۰/۲۲آغازه دوره ی دوم عذاب در یک سال(امتحانات پایان ترم)البته  دیگه دانشگاه رفتن مثل گذشته برام خیلی سخت نبود آخه سودابه رو داشتم و دارم.

۱۳۸۷/۱۱/۱۶الاهی من فدای خواهر عزیز تر از جونم بشم(البته بعد از ۱۲۰ سال)

۱۳۸۷/۱۱/۳۰یه روز فرا موش نشدنی از پارسال تا امسال سالی سالروزه تولد ندا هم هست اینروز(چه مصیبتی)

۱۳۸۷/۱۲/۲۲چه روز عجیبی بود اینروز .همه چیز وارونه شد ولی خیلی خوش گذشت.

۱۳۸۷/۱۲/۲۶روزه سبک کردن روحم از آلودگی های این یه سال.

.

.

رفت ولی من گذرش رو ندیدم...

مست می عشق باشم یا مست نی مولانا

 نشنو از نی...نی نوای بی نواست

                                             بشنو از دل دل حریم کبریاست

نی بسوزد خاک خاکستر شود

                                            دل بسوزد خــــــــــانه داور شود 

خدایا تو کجایـــــــــــــــــی

تو فراسوی قلب و ذهنی...

خدایا بازم میگم سعادت شناختت رو نسیبم کن سعی می کنم لایقش باشم...

الله اکبر

تا پلک به مژگان رسید روح از سرانگشتان وجودم به ملکوت رسید...

سخت مشغول نوشتن بودم.سخنرانی ای بسیار مهم،در یک جلسه ی بسیار رسمی داشتم.قرار بود من در مورد این سخنرانی کنم که «چگونه می توان جهان را ساخت.»

بچه ی یکی از همسا یه ها طبق عادت همیشگی اش خانه ی من بود.هم من به او خیلی وابسته بودم هم او به من.دائما"می رفت و می آمد و حرفی می زد یا سوالی می پرسید و تمرکز من را بهم می ریخت.آخر آمد و گفت که چرا مثل همیشه با من بازی نمی کنی؟دیدم این طوری نمی شود،باید به هر نحوی که شده سرش را برای یه مدت طولانی بند کنم تا کارم تمام شود که ناگهان نگاهم افتاد به نقشه ی جها نی که برای مدت های طولانی به دیوار اتاقم بود و دیر زمانی بود که تصمیم داشتم عوضش کنم.نقشه را از دیوار کندم و به چندین و چندین قطعه ی ریز تقسیمش کردم،می دانستم که پسر بچه ی شیطان عاشق سر هم کردن پازل است.تکه های نقشه را به او دادم و گفتم:"وقتی این نقشه را مثل اولش درست کردی بیا تا با هم بازی کنیم"،و با خیال راحت رفتم سراغ مطالبم مطمئن بودم که حالا حالا ها سر و کله اش پیدا نمی شود.

هنوز چند دقیقه ای نگذشته بود که باز آمد و در کمال تعجب دیدم که تکه های نقشه را مثل اولش کنار هم چسبانده با چشمانی از حدقه در آمده از او پرسیدم:"از چند نفر برای درست کردن این نقشه ی جهان کمک گرفتی؟" گفت:"از هیچکس،مگر به جز من و شما هم کسی اینجا هست؟!" گفتم:"این غیر ممکن است که به تنهایی با این سرعت این نقشه را با آن قطعات ریز درست کردی؟!"گفت:"راستش را بخواهید وقتی شما داشتید این نقشه را قطعه قطعه می کردید دیدم که پشت آن عکس یک انسان است که جزئیات زیادی هم ندارد،حقیقتش پازل آن انسان را درست کردم نه پازل نقشه ی جهان را."

نمی دانستم چه بگو یم فقط این را فهمیدم که «اگر انسان درست شود جهان درست خواهد شد» و این شد متن سخنرانی من و مشغول بازی با پسر بچه شدم.

                                                                                محبوبه